GOREFEST (Holandia)

Grupa założona w 1989 r. w Goes w składzie: Jan Chris De Koeyer (wokal/ bas), Frank Harthoorn (gitara), Alex Van Schaik (gitara) i Marc Hoogedoorn (perkusja). Zadebiutowała w krajowym podziemiu wydaną własnym sumptem jeszcze w tym samym roku taśmą demo "Tangled In Gore", bardzo pozytywnie przyjętą, podobnie jak pochodzącą z 1990 r. kolejną, ujętą tytułem "Horror In Retarded Mind". Po niedługim czasie zwróciła uwagę rodzimej wytwórni Foundation 2000 Records, której nakładem ukazał się w 1991 r. debiutancki album formacji, noszący tytuł "Mindloss". Niezbyt spektakularny, lecz podobnie jak poprzednie materiały ciepło przyjęty debiut przyniósł sporą dawkę brutalnego death metalu, pozwalając stanąć grupie na równi z innymi przedstawicielami sceny, lecz o swego rodzaju unikatowości decydowały w jej przypadku metafizyczne teksty, dotyczące nierzadko problemów społecznych (problem aborcji, poruszony w utworze "Foetal Carnage" lub kary śmierci za najcięższe zbrodnie w "Confessions Of A Serial Killer"). Jako, że współpraca zespołu z Hoogedoornem nie układała się, miejsce jego zajął Ed Warby, były perkusista grup IMPACT, ELEGY i VALKYRIE. Zmiana nastąpiła także na stanowisku jednego z gitarzystów, gdyż Van Schaika zastąpił ostatecznie Boudewijn Bonebakker. W składzie tym formacja zaczęła tworzyć nowy materiał, którego pierwszą namiastką stało się "Promo '92". Niedługo potem wkroczyła do Ron Konings Studio, gdzie nagrała swój drugi pełnowymiarowy album, opatrzony tytułem "False" i wydany jeszcze w tym samym roku przez niemiecką Nuclear Blast Records, wytwórnię, z którą zespół podpisał kontrakt po nieudanej współpracy z poprzednim wydawcą. Wyprodukowany przez Colina Richardsona materiał wyznaczył nowe kanony brutalności death metalu, gdyż surowość i chaotyczność pierwszych nagrań grupy zastąpiona została o wiele cięższymi i bardziej technicznymi strukturami utworów. Na wyróżnienie zasługiwał również głęboki, aczkolwiek czytelny growling oraz dużo dojrzalszy warsztat instrumentalny, którego wyznacznikami stała się dobrze pracująca sekcja rytmiczna, szczególnie wysuwający się na pierwszy plan bas. Siła przebicia nowej produkcji i idąca za nią coraz większa popularność zespołu, doprowadziła do jego licznych koncertów, m. in. w ramach europejskiej trasy w towarzystwie DEICIDE oraz w USA, gdzie występował u boku DEATH. W 1993 r. grupa dała koncert na prestiżowym festiwalu Dynamo Open Air w Eindhoven, którego zapis - pochodząca z tego samego roku płyta koncertowa "The Eindhoven Insanity" - stał się według słów niektórych krytyków pierwszym albumem live w historii death metalu. Koncertowała również na innym dużym festiwalu - niemieckim Wacken Open Air. W rzeczonym roku wydana została także powtórnie przez Nuclear Blast pierwsza studyjna płyta formacji. W 1994 r. po raz kolejny wystąpiła na Dynamo. Wkrótce potem na rynek trafił jej trzeci studyjny album, zatytułowany "Erase". Wyprodukowana przez Pete'a Colemana płyta prezentowała tym razem nieco inne oblicze kapeli, której muzyka nabrała innego wymiaru, stając się nieco lżejszą i bardziej melodyjną w stosunku do poprzednich wydawnictw, przez co nowy styl grupy, zdecydowanie różniący się od klasycznego death metalu, przybrał nawet w niektórych kręgach nazwę "massive metal". Wypracowane na tym krążku nowatorstwo, grupa postanowiła kontynuować także i na następnych płytach, czego znamiennym dowodem była m. in. wydana niedługo po premierze trzeciego albumu Ep-ka "Fear". Swoje dokonania zespół prezentował, występując na licznych koncertach. W 1995 r. zapowiedziany został jako jedna gwiazd X edycji "Metalmanii" w Katowicach, jednakże z powodu narodzin syna De Koeyera, zmuszony został do odwołania występu. Swój piąty studyjny album wydał już w 1996 r. Do pomocy w produkcji materiału zaproszony został tym razem Attie Bauw, efekt jego pracy zaś, ujęty w całości tytułem "Soul Survivor", po raz kolejny potrafił zaskoczyć zarówno pod względem brzmienia, jak i samej muzyki. Grupa po raz kolejny pokazała bowiem swoje eksperymentalne oblicze, ujawniające się m. in. poprzez użycie instrumentów klawiszowych, których partie stały się zasługą współpracującego z grupą Rene Merkelbacha oraz nawiązania do muzyki z lat 70-tych. Oblicze to nie przez wszystkich dotychczasowych fanów zostało jednak zaakceptowane, gdyż w większości przeważały opinie negatywne. Grupa promowała płytę podczas koncertów, występując m. in. w tym samym roku na Dynamo oraz na belgijskim Graspop. Po wydaniu jej zakończyła jednak współpracę z Nuclear Blast, podpisując w 1997 r. kontrakt z również niemiecką SPV Records. Jego owocem stał się wydany wiosną 1998 r. piąty studyjny album, zatytułowany "Chapter 13", którego producentem został Oscar Holleman. Choć płytę ową cechował ciężar i motoryka, nie stała się ona jednak powrotem do stylistyki klasycznego death metalu, pozostając w swojej formie materiałem momentami hard rockowym, przy którym ciężkie odmiany metalu stanowiły mniejszą część proporcji. Nowe kompozycje spotkały się jednak w wielu przypadkach z pozytywnym przyjęciem, a grupa aktywnie go promowała poprzez koncerty, biorąc m. in. udział w trasie w towarzystwie JUDAS PRIEST, w ramach której wystąpiła u boku powyższych na XIII edycji "Metalmanii" w katowickim "Spodku". Mało kto mógł jednak wówczas przypuszczać, iż kariera zespołu zbliża się wielkimi krokami do końca, gdyż kłopoty z wytwórnią i związane z tym niepowodzenia, dopełniły zniechęcenia muzyków odnośnie kontynuowania działalności. W grudniu tego samego roku grupa supportowała w Brukseli DEEP PURPLE, kilka dni po tym wydarzeniu zaś, muzycy podjęli decyzję o rozwiązaniu zespołu, poświęcając się działalności w rozmaitych solowych projektach. Formacja reaktywowała się jednak pod koniec 2004 r., deklarując powrót do brzmień znanych z początków kariery. Pierwszymi symptomami tychże zapewnień stały się koncerty grupy, bazujące m. in. na materiale z trzech pierwszych albumów, z których na wyróżnienie zasługuje chociażby występ na niemieckim Wacken Open Air w 2005 r. Mniej więcej w tym samym czasie grupa wkroczyła do Excess Studio, w którym zarejestrowała przy pomocy Hansa Pietersa materiał na swój szósty w kolejności oraz pierwszy po ponad sześcioletniej przerwie nowy album, który zatytułowany "La Muerte" ujrzał światło dzienne za sprawą Nuclear Blast jeszcze jesienią tego samego roku, okazując się materiałem nawiązującym muzycznie i brzmieniowo do dwóch pierwszych najbardziej cenionych przez fanów albumów grupy i udowadniając w całej rozciągłości wiarygodność deklaracji złożonej przez zespół.
Dyskografię uzupełniają: Ep-ka "Freedom" (1996) oraz wydawnictwa kompilacyjne "Tangled In Horror Misery" (2000) i "To Hell And Back" (2005).
De Koeyer po rozpadzie grupy zaangażował się w działalność gotycko-rockowego COLD POP CULTURE. Współpracował także z AYREON.
Warby także brał udział w nagraniach AYREON. Oprócz tego wspierał w 1994 r. jako muzyk sesyjny ORPHANAGE oraz współpracował z THANATOS, AFTER FOREVER, STAR ONE i LANA LANE.

autor: Mikołaj "Manstein" Kunz